Goodbye Colorful Country

Gorusmek uzere renkli ulke. Aslinda havaalaninda yasadigim soku anlatan bir resim koyucaktim ama, ne yazik ki, o ani resme dokmek yerine, kameraya almisim. Anlatmaya calisayim.

Bu Hindilerin garip ozelliklerinden biride, karsilama ve ugurlama torenleri. Garip diyorum cunku ucan veya konan adam basina dusen toren kitasi nufusu onlarla olculuyor. Bir baska deyisle, bir kisi icin, aile, arkadas cevresinden en az on kisi geliyor.

Havaalanina gittigimde gecenin 12’siydi ve polis ellerinde sopalarla durmadan insanlari kovalamaya calisiyordu. Durum o kadar vahimdi ki, cikis binasinin kapisini bulamadim, 15 dakika kadar, cunku insan duvari vardi onumde.

Resme donersek, pul almaya gittigim postanden donerken, (bir saat surdu pul almam, saka yapmiyorum ve sira yoktu) Hyderabad yollarinda cektim. Musluman kesimi oldugu icin cocuklarin kafalarinda takke vardi. Resimde gozukmuyor ama, anneleriyde peceliydi. Isin ilginc tarafi, trafikte cami acip “How are you doing?” deyince once sok gecirdiler, sonra hepsi birden el sallamaya basladi. Bundan daha hos gule gule fotografi bulamazdim herhalde. :)

Suan evime salimen donmus bulunuyorum. Gayet turp gibi ve bol jetlagliyim. Hindilerin memleketin de nasil olduysa hasta olmadim, midem ve bagirsaklarim
fazla mesai yapmadi. Yolculuk keyifliydi ancak, Frankfurt'ta Dumkoff'lugum tuttu.. Dutti Firi soptan yaptigim alis verislerin hepsini, findikli cikolatalarim ve yeni aldigim kitaplarim dahil,terminalde birakip geldim. Neyse canim sagolsun..

Mesajimi Hincal’imin Can Yucel alintisiyla bitireyim.

EN uzak mesafe ne Afrika'dır,
Ne Çin,
Ne Hindistan,
Ne seyyareler
Ne de yıldızlar geceleri
Işıldayan..
En uzak mesafe iki kafa arasındaki
Mesafedir
Birbirini Anlamayan.